Een week verder

Rico is hier nu ruim een week, maar hij gedraagt zich alsof ie nooit iets anders gewend is. En wij ook, hoewel er nog hier een daar wel de vergelijking met Orisha gemaakt wordt; vooral hoe anders Rico is. Rico is dan wel heel anders, maar zeker niet minder leuk!
Er was iets met een dode vis. Die vis lag op de kant lekker te rotten in het voorjaarszonnetje en niets is zo lekker om je als hond daarin rond te rollen. Wij mensen vinden dat minder aangenaam; dus heb ik een poepzakje uit mijn jaszak gevist en het dode beest weer terug de vaart ingegooid. Eerst hengelde Saya hem eruit, tot groot genoegen van Rico. Ik die vis nog eens teruggeworpen en vervolgens haalt Rico hem eruit, nat (lees koud) pak en al. helaas pindakaas, de vis eindigde in de vuilnisbak, maar de band tussen Saya en Rico was vanaf dat moment gesmeed.
In het begin vermeden Saya en Rico elkaar, toen was er een dominantie strijd gaande en nu vinden ze elkaar helemaal geweldig. De strijd ging vooral over dingen om op te kauwen en wij leren ook, die laten we niet meer liggen. Maar als een andere hond onheus naar Saya doet, krijt ie met Rico te maken, sterker nog, zelfs mij verdedigt ie.
Van de week besloot een heel lieve boxer dat hij tegen mij op kon springen terwijl ik zat, zodat ie bijna op mijn schoot zat. Rico vond dat te ver gaan en blafte Smokey (zie blog Orisha en Saya) eraf. Ik mocht hem best aaien en knuffelen, maar als Smook op de grond stond.
Rico is een lieverd, een beetje onhandig, maar een lieverd. de trap is eigenlijk te glad voor hem en dus hebben wij van die (lelijke) traptegels aangeschaft zodat ie normaal omhoog en omlaag kan. En als een van ons aan het koken is, komt ie erbij staan, niet om te schooien, hij wil gewoon weten hoe en wat. En Saya is helemaal blij met haar nieuwe maatje.
Het filmpje geeft een idee van de afgelopen week, vooral wanneer we er niet zijn....

Link:
http://www.youtube.com/watch?v=pFOoNq-9iB8  (kopiëren en plakken in een nieuw tabblad, of rechts klikken en 'koppeling openen, iets met muziekrechten...)

De afgelopen week was een heftige; een week geleden overleed Orisha plotseling en waren wij niet alleen ontzettend verdrietig, maar vooral Saya was ineens heel eenzaam
Het telefoontje waar ik het meest tegenop zag naar Janni en René om te vertellen wat er met Ories gebeurd was, heeft ook iets heel bijzonder opgeleverd: Captain Rico.
De jongeman was met enige spoed op zoek naar een nieuw huis en wij hadden een heel groot gat te vullen. Waarom dan niet van twee rot situaties één goede maken?
Wij waren van het weekend in de buurt en de enige voorwaarde die we hadden, was dat Saya het met Rico zou moeten kunnen vinden. En dat bleek zo te zijn; dus is hij gelijk meegegaan.
In de auto ging het gelijk goed en thuis ook. Rico heeft gelijk zijn plekje gevonden, ondanks dat Saya hem af en toe afsnauwt. Hij is de casanova van het park, teefjes en reuen zijn helemaal wild van hem. Rico heeft een bijzondere indruk gemaakt vandaag: allemaal waren ze helemaal weg van hem en iedereen wilde met hem spelen, waar hij absoluut geen nee op kon zeggen.
Het filmpje geeft een kleine impressie van hoe het tot nu toe gegaan is met Rico en Saya:

Een kleine kanttekening: Rico kan Orisha absoluut niet vervangen, maar wel de leegte die ze achterliet opvullen en als ze er nog was geweest en we hadden geweten wat voor leuke vent Rico is, was ie ook welkom geweest.
Na Orisha is mijn elastiekje geknapt, het stond al strak en de dood van Ories was net even teveel. Een nieuwe hond kost mij nu heel veel energie, maar geeft me tegelijkertijd ook weer heel veel. Vooral de maffe tics van Rico maken me weer aan het lachen, zoals het 'praten' als ie honger heeft of moet plassen of poepen of het in mijn arm bijten als ie een snoepje wil of het stoïcijns negeren van Saya als ze tegen hem bromt om een botje of zijn blijdschap als ik van de plee kom, en dat maakt het allemaal goed!